منی که پر حرف بودم! هیجان داشتم! ساکت ترین شدم!
حس میکنم ب هیچ جمعی به هیچ کسی تعلق ندارم
هیچ جایی، جای من نیست!
طبیعیه ک همیشه هستن کسایی ک دوستمون داشته باشن!
مهم اینه الویت اول هیچ کس، هیچ جمعی نیستم!
مامان حتی جز من سه تا بچه ی دیگه داره ک همیشه توجه ش معطوف ب اوناس! و خب ملالی نیست! اونا همیشه موقعیت های خاص تری داشتن! شرایط قابل توجه تری داشتن.... و خب قابل درکه! از من گذشته ک بخام خودخواه باشم!
و این ی فرآینده بلند مدته! و من حس میکنم ک دیگ خوب نمیشم! که دیگ عادت کردم! ک دیگه ب سکوت علاقه مند شدم! که دیگه حرفی برای گفتن نمونده برام #لایف ساکز!!!